۩๑اصلا عشق رو می شناسی۩๑

iransaz

بسته شد کتاب قصه با تو بودن یه خیاله

زیر رگبار ستاره گریه تعریفی نداره

عکس من تو قاب آینه منو یادم نمیاره

به سلامت گل لاله گل معصوم شکسته

فرصتی برام نمونده خسته ام خسته خسته

بی توباغ واژه پژمرد قنچه یخ زد قاصدک مرد

باد پاییزی شروع شد برگای ترانه رو برد

من به ویرونی رسیدم به پریشونی رسیدم

به همون خاطرههایی که تو میدونی رسیدم

به سلامت گل لاله دیگه عاشقی محاله

بسته شد کتاب قصه با تو بودن یه خیاله

بی توباغ واژه پژمرد غنچه یخ زد قاصدک مرد

باد پاییزی شروع شد برگای ترانه رو برد

من به ویرونی رسیدم به پریشونی رسیدم

به همون خاطرههایی که تو میدونی رسیدم

به سلامت گل لاله دیگه عاشقی محاله

بسته شد کتاب قصه با تو بودن یه خیاله

matne-taraneha

همراه و همسایه نزدیکتر از پیرهن

باور کنم یا نه حرم نفسهاتو

ایثار تن سوزت نجیب دستاتو

خوابم یا بیدارم لمس تنت خواب نیست

این روشنی از توست بگو از افتاب نیست

بگو که بیدارم بگو که رویا نیست

بگو که بعد از این جدایی با ما نیست

اگه این فقط یه خوابه تا ابد بذار بخوابم

بذار افتاب شم و تو خواب از تو چشم تو بتابم

بذار اون پرنده باشم که با تن زخمی اسیره

عاشقه مرگه که شاید توی دسته تو بمیره

خوابم یا بیدارم ای اومده از خواب

اغوشتو وا کن قلبه منو دریاب

برای خوابه من ای بهترین تعبیر

با من مدارا کن ای عشق دامن گیر

من بی تو اندوهه سرد زمستونم

پرنده ای زخمی اسیر بارونم

ای مثل من عاشق همتای من محجوب

بمون بمون با من ای بهترین ای خوب

داغی یک عشق قدیم رو اومدی تازه کردی

شهر خاموش دلم رو تو پر اوازه کردی

اتش این عشقه کهنه دیگه خاکستری بود

اومدی وقتی تو سینه نفس اخری بود

به عشق تو زنده بودم منو کشتی دوباره زنده کردی

دوستت داشتم دوستم داشتی منو کشتی دوباره زنده کردی

تا تویی تنها بهانه واسه زنده بودنم

من به غیر از خوبیه تو مگه حرفی می زنم

عشقت به من داد عمر دوباره معجزه با تو فرقی نداری

تو خالق من بعد از خدایی در خلوت من تنها صدایی

......

رفته بود هرچی که داشتیم دیگه از خاطر من

کهنه شده اسمه قشنگت میونه دفتره من

من فراموش کرده بودم همه روزای خوبو

اومدی افتابی کردی تنه سرد غروبو

.......

خدا بوده منظورم

گل نازم

خدا بوده منظورم

گل نازم

نیستی دارم دق می کنم نیستی دارم می پوسم

عکساتو من دونه دونه بر می دارم می بوسم

از خدا می خوام دوباره تو رو ببینم روبه روم

قسم به اشک حسرم فقط همینه ارزوم

تمومه اشکام هدیه ی نبودنت کنار من

نمی دونی چی میگذره به قلب بی قرار من

وای که چقد سخته برام ثانیه ها بدونه تو

دلم می خواد باز ببینم چشای مهربونه تو

بهار

تا بهاره دلنشین امده سوی چمن

ای بهاره ارزو برسرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر اشیانم تو ببر

تا که گلباران شود کلبه ی ویرانه من

تا بهار در زندگیم امدی یا ارام جان

تانسیم از سوی گل امدی و دامن کشان

چون سپندم بر سر اتش نشون بنشیدنی

چون سرشتم در کنار بنشین نشان سوی چمان

تا بهاره دلنشین امده سوی چمن

ای بهاره ارزو برسرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر اشیانم تو ببر

تا که گلباران شود کلبه ی ویرانه من

بازا بریم در حیرتم

بشکن سکوت قلبتم

چون لاله ی تنها ببین

بر چهره باقی حسرتم

ای روی تو ایینه ام

عشقت غم دیریینه ام

بازا چو گل در این بهار

سر را بنه بر سینه ام

آمد.....

امد اما در نگاه اش

امد اما در نگاه اش ان نوازش ها نبود

چشم وفا بالوده اش مستی رویا نبود

نقش عشقو ارزو...

نقش عشقو ارزو از چهره ی دل شسته بود

عکس شیدایی در ان ایینه ی سیما نبود

لب همون لب بود...

لب همون لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل همون دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود...

در دل بیزار خود جز دین رسوایی نداشت

گرچه روزی...

گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

درنگاه سرد او...

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از اتش سودا نبود

ۀۀۀۀۀ

دیده ام ان چشم درخشان را ولی در این صدف

گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

در لب لرزان من فریاد دل خاموش بود

آخر ان تنها امید جان من تنها نبود

......

آخر ان تنها امید جان من تنها نبود

تنها نبود............

جز منو او دیگری هم بود اما ای دریغ

اگه از درد دلم زان عشق جان فرسا نبود

بیا تا پیدا شم تو باش

تا پیدا شم تو باش

تا من باشم هنوز

می شینم به هوای دیدن تو

تو با این دل کندن کجا

رفتی بی من بگو

نزدیکم به شب رسیدن تو

بیا که رها شم از این همه درد

که صدا شم از این شب سرد

که تموم بشه فاصله ها

بیا که من از تو خسته ترم

که من از من بی خبرم

به هوای خونه بیا

تا پیدا شم نذار

تنها باشم هنوز

می شینم

به هوای دیدن تو

تو شب رسیدن تو

تو رو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی

دارم خو می کنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشم دلم کوره عصای رفتنم سسته

کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستادم چقد تا اسمون راهه

من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده

از این احساس یاسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم شبم گم کرده مهتاب و

بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه ی خواب و

چرا گریم نمی گیره مگه قلبه من از سنگه

خدایا من کجا می رم کجای جاده دلتنگه

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیذاره

سر راه بهشت من درخت سیب می کاره

فقط به من بوسه بزن

اغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن

منو از این دلخوش یا ارامشم جدا نکن

من برای با تو بود ن پِرعشقو خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هرکجا َپر می کشم

منو تواغوشت بگیر اغوش تو مقدسه

بوسید نت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربونه تو منو به اتیش می کشه

نوازشه دستای تو عادت ترکم نمی شه

چشمای مهربونه تو منو به اتیش می کشه

نوازشه دستای تو عادتِ ترکم نمی شه

فقط تو اغوشه خودم دغدغه هاتو جا بذار

به پای عشق من بمون هیچکسو جای من نیار

مهره لباتو رو تنو روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من